De nijlgans, ook bekend als de vosgans of Egyptische gans, is een eendachtige vogel uit de familie Anatidae, waartoe zwanen, ganzen en eenden behoren. Deze vogelsoort wordt in de onderfamilie Tadorninae geplaatst, ook wel halfganzen genoemd. Ondanks zijn naam behoort de nijlgans niet tot de onderfamilie Anserinae, die zwanen en echte ganzen omvat.

De oude Egyptenaren beschouwden de nijlgans als een heilig dier en verwerkten zijn afbeelding vaak in hun kunst. De lichaamslengte van de nijlgans bedraagt ongeveer 63 tot 73 cm en het gewicht is rond de 2,5 kg. Het verenkleed is gelijk bij beide geslachten.

De nijlgans leeft voornamelijk op het land, maar is ook een goede zwemmer. Tijdens het broedseizoen verdedigt hij agressief zijn territorium. Deze agressiviteit is kenmerkend voor de soort; ze gebruiken brute kracht om nesten van andere vogels over te nemen, wat vaak ten koste gaat van grauwe ganzen, roofvogels, kraaien en eenden.

Wat betreft voeding, eet de nijlgans zaden, bladeren, grassen en stengels, en soms ook sprinkhanen, wormen en andere kleine dieren. Broeden gebeurt meestal in holtes in grote bomen, waarbij het vrouwtje een nest bouwt van riet, bladeren en gras. Beide ouders zorgen om de beurt voor de eieren en de jongen.

De nijlgans komt van nature voor in Afrika, voornamelijk in het dal van de Nijl en verder door heel het continent ten zuiden van de Sahara. Ze vermijden echter woestijnen en dichte bossen. In Europa zijn verwilderde populaties ontstaan uit ontsnapte siervogels, onder andere in België, Nederland en Groot-Brittannië.

In Nederland is de nijlgans sinds 1967 aanwezig als exoot. Het aantal broedparen is in de loop der jaren sterk toegenomen. In België is er sinds de jaren 1990 ook een toename van de soort, ondanks pogingen om de populatie te controleren.

Sinds augustus 2017 staat de nijlgans op de Unielijst van invasieve exoten van de Europese Unie. Dit betekent dat de soort niet verkocht of gehouden mag worden en dat lidstaten verplicht zijn om de populaties in de natuur te beheren om verspreiding en schade te minimaliseren.

De Fascinerende Wereld van de Buizerd

De buizerd, wetenschappelijk bekend als *Buteo buteo*, is een indrukwekkende roofvogel uit de familie van de havikachtigen. Deze vogel is wijdverspreid in Europa en delen van Azië, en staat bekend om zijn flexibiliteit en aanpassingsvermogen. De buizerd is voornamelijk een standvogel, wat betekent dat hij meestal in hetzelfde gebied overwintert als waar hij broedt. In koudere streken trekt hij echter weg.

Kenmerken en Gedrag
De buizerd is gemakkelijk te herkennen aan zijn karakteristieke vlucht: enkele vleugelslagen gevolgd door kort zweven. Zijn brede vleugels en korte, brede staart maken hem tot een uitgesproken langzame vlieger. Interessant is dat buizerds vaak gebruikmaken van thermiek om te zweven in de opstijgende warme lucht, vooral op mooie voorjaarsdagen.

Voeding en Jacht
Als opportunistische eter consumeert de buizerd een breed scala aan prooien, afhankelijk van wat beschikbaar is. Zijn dieet bestaat vaak uit veldmuizen, mollen, kikkers en kleine vogels. In de winter voedt hij zich soms met regenwormen en aas, vooral verkeersslachtoffers.

Voortplanting
Buizerds bouwen hun nesten hoog in bomen met takken en bladeren. Het vrouwtje legt meestal drie eieren, en de broedtijd bedraagt ongeveer 28 tot 31 dagen. De jongen blijven zes tot zeven weken in het nest voordat ze zelfstandig worden.

Mythen en Legendes over de Buizerd
In verschillende culturen zijn buizerds omgeven door mystiek. In sommige Europese folklore wordt de buizerd gezien als een boodschapper tussen de wereld van de levenden en de geestenwereld. Zijn zwevende vlucht en scherpe roep worden vaak geassocieerd met wijsheid en inzicht. In andere verhalen wordt de buizerd beschouwd als een symbool van vrijheid en onafhankelijkheid, vanwege zijn vermogen om hoog boven het landschap te zweven.

Heb je ooit een buizerd in het wild gezien? Wat vind je het meest fascinerend aan deze roofvogel?

De Eekhoorn: Een Blik op Hun Wereld en Gedrag

De eekhoorn, en meer specifiek de rode eekhoorn (Sciurus vulgaris), is een veelvoorkomend knaagdier in Europa en een fascinerend onderwerp voor natuurliefhebbers. Laten we eens dieper duiken in de wereld van deze charmante dieren.

Kenmerken en Verschijning

De rode eekhoorn is een sierlijk dier, met een lengte van 20 tot 28 centimeter en een gewicht tussen de 250 en 350 gram. Hun pluimstaart, die vaak 15 tot 20 centimeter lang is, helpt hen bij het balanceren en het maken van indrukwekkende sprongen van boom naar boom. De vacht van de eekhoorn kan variëren van zwart tot gelig, met de meeste varianten in rood- en bruintinten. Interessant is dat hun vacht in de winter grijziger wordt.

Leefwijze en Voeding

Eekhoorns zijn dagdieren die bekend staan om hun acrobatische vaardigheden. Met hun lange klauwen klimmen ze moeiteloos in bomen en gebruiken ze hun staart als roer tijdens hun sprongen. Hun dieet bestaat voornamelijk uit noten, zaden, knoppen en soms dierlijk materiaal zoals insecten en eieren. Ze leggen ook wintervoorraden aan om de koude maanden door te komen.

Sociale Structuur en Voortplanting

Eekhoorns hebben overlappende woongebieden, vooral in de winter. Tijdens de paartijd, die zijn hoogtepunt bereikt tussen januari en maart, zijn de mannetjes bijzonder actief in het achtervolgen van elkaar. De draagtijd van een vrouwtje duurt ongeveer 38 dagen, en ze kunnen per worp één tot acht jongen krijgen.

Verspreiding en Habitat

De rode eekhoorn is wijdverspreid in Europa en Noordoost-Azië en leeft voornamelijk in naaldbossen en gemengde bossen. Ze zijn ook te vinden in parken en tuinen, hoewel ze minder vaak voorkomen in loofbossen. In Nederland en België zijn ze talrijk, hoewel ze in sommige gebieden worden bedreigd door andere eekhoornsoorten, zoals de roodbuikeekhoorn.

Bedreigingen en Bescherming

De natuurlijke vijanden van de eekhoorn zijn onder andere marters en roofvogels. Ze worden ook bedreigd door menselijke activiteiten, zoals verkeer. Er zijn inspanningen geleverd om hun populaties te beschermen, waaronder wetgeving tegen het houden van uitheemse eekhoornsoorten die een bedreiging vormen.

De rode eekhoorn blijft een geliefd en iconisch dier in onze bossen. Hun aanpassingsvermogen en speelse karakter maken hen tot een fascinerend onderdeel van onze natuurlijke wereld.

In verschillende culturen spelen rode eekhoorns een rol in mythen en legenden:

• Noorse Mythologie: In de Noorse mythologie is de rode eekhoorn Ratatoskr een boodschapper die de wereldboom Yggdrasil beklimt. Hij rent op en neer langs de stam om berichten uit te wisselen tussen de adelaar bovenin en de draak Nidhogg onderaan.
• Keltische Symboliek: Voor de Kelten symboliseerde de eekhoorn waakzaamheid en energie. Ze geloofden dat het zien van een eekhoorn een teken was om voorbereid te zijn op veranderingen.
• Folklore in Groot-Brittannië: In de Britse folklore worden eekhoorns vaak gezien als beschermer van het bos. Ze zouden de geheimen van het bos kennen en worden soms afgebeeld als gidsen voor verloren reizigers.